Mythex حالا یادش می‌ماند شما که هستید و چطور کار می‌کنید

Mythex دیگر هر بار که یک چت باز می‌کنید از صفر شروع نمی‌کند. عامل حالا جملات کوتاهی را دربارهٔ شما در همه‌ی پروژه‌هایتان به خاطر می‌سپارد، یادداشت‌های دائمی‌ای را که برای یک پروژه یا کل یک فضای کار تنظیم کرده‌اید دنبال می‌کند، و وقتی به گفتگوی قبلی ارجاع می‌دهید می‌تواند در گفتگوهای قدیمی‌تان جستجو کند. همه‌ی اینها را می‌توانید در تنظیمات ← حافظه ببینید، ویرایش کنید، حذف کنید یا خاموش کنید.

چرا این را ساختیم

پیش از این، هر پروژه‌ی تازه با همان توضیح یکسان شروع می‌شد: کسب‌وکارتان چیست، برای چه کسی است، که فنی نیستید، که قیمت‌ها به ارز محلی‌تان است، که پاسخ‌های کوتاه را ترجیح می‌دهید. مردم خودشان را تکرار می‌کردند و عامل هنوز چیزهایی را که یک هفته قبل در پروژه‌ی دیگری گفته بودند از دست می‌داد.

دستیارهای بزرگ هوش مصنوعی به پاسخ مشابهی برای این مشکل رسیده‌اند: مجموعه‌ی کوچکی از واقعیت‌های به‌خاطرسپرده‌شده، چند دستورالعمل دائمی که خودتان می‌نویسید، و راهی برای نگاه کردن به گفتگوهای قبلی. ما همین سه بخش را برای Mythex ساخته‌ایم، با یک تفاوت که برای ابزار ساخت مهم است: قواعد می‌توانند متعلق به یک پروژه یا یک فضای کار باشند، و با همه‌ی کسانی که آنجا می‌سازند به اشتراک گذاشته شوند.

سه بخش

حافظه و «درباره‌ی شما» متعلق به شماست و در هر پروژه همراهتان می‌آید. دانش متعلق به یک پروژه یا فضای کار است.

عامل چطور از آن استفاده می‌کند

در ابتدای هر پیام، «درباره‌ی شما»، حافظه‌هایتان، و دانش پروژه‌ای که در آن هستید به عامل داده می‌شود. بدون اینکه درخواست شود از آن‌ها استفاده می‌کند: به زبان شما پاسخ می‌دهد، با سلیقه‌تان هم‌خوانی دارد، و چیزهایی را که قبلاً گفته‌اید دوباره نمی‌پرسد.

وزن هر کدام فرق دارد:

• «درباره‌ی شما» و دانش دستورالعمل هستند. عامل آن‌ها را دنبال می‌کند.
• حافظه‌ها زمینه‌اند. عامل هر آنچه کمک می‌کند را به کار می‌گیرد، و آنچه همین حالا می‌گویید همیشه بر چیزی که به خاطر سپرده برتری دارد.

تا وقتی نپرسید، حافظه‌هایتان را برایتان تکرار نمی‌کند. در هر چتی بپرسید «درباره‌ی من چه می‌دانی؟» تا ببینید.

چطور حافظه ساخته می‌شود

از آنچه می‌نویسید یاد می‌گیرد. وقتی چیزی ماندگار را ذکر کنید — کسب‌وکارتان، مخاطبانتان، رنگ‌های برندتان، میزان فنی بودنتان — Mythex آن را به‌صورت یک واقعیت کوتاه ذخیره می‌کند. این پس‌زمینه‌ای و بعد از ارسال پیامتان اتفاق می‌افتد، پس هرگز پاسخ را کند نمی‌کند.

فقط حرف‌های خودتان حساب می‌شوند. از فایل‌ها، وب‌سایت‌ها، نتیجه‌ی ابزارها یا پاسخ‌های عامل چیزی یاد گرفته نمی‌شود. درخواست‌های مربوط به کار در دست ("یک صفحه‌ی ورود اضافه کن") هم به خاطر سپرده نمی‌شوند؛ آن‌ها متعلق به پروژه هستند، نه به شما.

می‌توانید مستقیم بخواهید. در هر چتی بگویید "این را به خاطر بسپار…"، "از این به بعد…" یا "آن را فراموش کن…".

می‌توانید خودتان اضافه کنید در تنظیمات ← حافظه.

جستجو در چت‌های قبلی

حافظه‌ها یک خلاصه‌ی کوتاه هستند، نه متن کامل گفتگو. وقتی می‌گویید "از رنگ‌های دفعه‌ی قبل استفاده کن"، عامل می‌تواند در گفتگوهای قبلی‌تان — در همین پروژه یا در همه‌ی آن‌ها — جستجو کند و بر اساس آنچه پیدا می‌کند پاسخ دهد. فقط در گفتگوهایی جستجو می‌کند که خودتان هم می‌توانید بازشان کنید، و به آن گفته شده قبل از اینکه بگوید چیزی را به یاد ندارد، بررسی کند.

چطور راه‌اندازی کنید

1. تنظیمات حساب ← حافظه ← مدیریت را باز کنید، یا مستقیم به تنظیمات ← حافظه بروید.
2. چند خط در درباره‌ی شما بنویسید، مثلاً: «یک کسب‌وکار کوچک نانوایی دارم. ساده نگه دار، فنی نیستم.»
3. سه کلید را بررسی کنید: استفاده از حافظه (کلید اصلی)، یادگیری از گفتگوهایم، و جستجو در گفتگوهای قبلی.
4. برای قواعد یک برنامه، پروژه را باز کنید، سپس تنظیمات پروژه ← دانش را بزنید و بنویسید عامل همیشه چه چیزهایی را باید بداند: مخاطب، برند، و چیزهایی که نباید دست بخورند.
5. برای قواعد در همه‌ی پروژه‌ها، صاحب فضای کار می‌تواند دانش فضای کار را پر کند — نام شرکت، رنگ‌های برند، فونت‌ها. اگر دانش پروژه و فضای کار با هم نخوانند، دانش پروژه برنده است.

تغییرات از پیام بعدی شما اعمال می‌شوند.

تیم‌ها و حریم خصوصی

این را طوری طراحی کردیم که روشن باشد حافظه‌ی چه کسی مال کیست، و چیزی از شما پنهان نماند.

• حافظه‌ی شما مال خودتان است. وقتی یکی از اعضای تیم در یک پروژه‌ی مشترک چت می‌کند، عامل از حافظه‌ی خودش استفاده می‌کند، نه از حافظه‌ی شما، و چیزی که از پیام‌های شما یاد گرفته شده به هیچ‌کس دیگر ذخیره نمی‌شود.
• دانش به اشتراک گذاشته می‌شود با همه‌ی اعضای پروژه یا فضای کار. فقط صاحب فضای کار می‌تواند دانش فضای کار را تغییر دهد.
• همه‌چیز را می‌توانید ببینید. آنچه عامل دربارهٔ شما نگه می‌دارد دقیقاً همان چیزی است که در صفحه‌ی تنظیمات ← حافظه است، به‌علاوه‌ی دانش پروژه‌تان. هر حافظه نشان می‌دهد از کجا آمده و به چتی که در آن یاد گرفته شده پیوند می‌خورد.
• هیچ رازی ذخیره نمی‌شود. هر چیزی که شبیه رمز، کلید API یا توکن باشد رد می‌شود. کلیدها متعلق به اطلاعات محرمانه‌ی پروژه هستند.
• موضوعات حساس کنار گذاشته می‌شوند — سلامت، مذهب، سیاست و مانند آن‌ها، نشانی‌های دقیق و شماره‌های شناسایی — مگر اینکه صریحاً بخواهید.
• خاموش یعنی خاموش. با کلید استفاده از حافظه خاموش، عامل چیزی دربارهٔ شما نمی‌خواند و چیزی ذخیره نمی‌کند. دانش پروژه و فضای کار همچنان اعمال می‌شوند.

محدودیت‌ها

• «درباره‌ی شما» تا ۳٬۰۰۰ نویسه؛ دانش پروژه و فضای کار هرکدام تا ۱۰٬۰۰۰ نویسه.
• هر حافظه یک واقعیت کوتاه تا ۳۰۰ نویسه است، و می‌توانید تا ۲۰۰ حافظه نگه دارید. وقتی فهرست پر شود، قدیمی‌ترین حافظه‌ی یادگرفته‌شده جا باز می‌کند. آنهایی که خودتان نوشته‌اید یا خواسته‌اید هرگز بدون اجازه‌ی شما حذف نمی‌شوند.
• حذف یک گفتگو حافظه‌های یادگرفته‌شده از آن را حذف نمی‌کند، و حذف یک حافظه گفتگو را حذف نمی‌کند. جستجوی گفتگوهای قبلی هنوز می‌تواند چیزی را که در گفتگویی که نگه داشته‌اید گفته‌اید پیدا کند.

مرجع کامل در مستندات است: حافظه و دانش. اگر می‌خواهید از هر پیام بیشتر بهره ببرید، راهنمای ما برای نوشتن پرامپت برای ابزارهای ساخت برنامه با هوش مصنوعی با یک «درباره‌ی شما»ی خوب خوب جور می‌شود.